Made with love

zaterdag 2 februari 2013

Dat was me het weekje wel.

Dat kun je wel zeggen.....wat een week. Ik heb qua emoties alle hoeken van de kamer wel gezien. Ook deze week zaten we nog middenin de puinzooi. Op 18 januari begonnen we met het uitruimen van alle keukenkastjes en op 25 januari had ik echt geen keuken meer. Pfff, dat is behelpen kan ik jullie melden. Zeker met een kleintje voor wie je toch een magnetron en water nodig hebt. Afwassen in je badkamer heeft wel iets, maar na 1 of 2x ben je het echt wel zat. Afgelopen maandag werd dan eindelijk de keuken geleverd. Stond de kamer weer vol met dozen! Maar het einde kwam in zicht....dinsdag en woensdag zou de keuken geplaatst worden. Nou, het bleek toch iets meer werk dan gedacht dus die meneer is ook de hele donderdag nog bezig geweest. Ik ben nooit een ontzettend opruimwonder geweest, maar na twee weken in de troep zit het bij mij heel hoog. Dan wil ik gewoon opruimen! Maar ook donderdagavond kon het nog niet, want de kit moest drogen. Gelukkig is inmiddels de keuken weer ingeruimd en zijn we bijna van alle zooi in de woonkamer af.

Maar we hadden ook heel slecht nieuws deze week. Vorige week donderdag was mijn opa van 93 jaar gevallen en hij bleek een aantal ribben gebroken te hebben. Voor een gezond iemand al een ontzettende pijnlijke kwestie, maar voor een fragiel iemand van 93 jaar is het zoveel erger. Mijn ouders zijn een paar keer naar Drachten geweest om bij hem te zijn, maar volgens mijn moeder lag hij echt te kermen van de pijn. Na het weekend was de pijn nog altijd niet minder en besloten ze dinsdag om toch naar het ziekenhuis te gaan omdat er gedacht werd dat ook zijn heup gebroken was. Gelukkig bleek dit niet zo te zijn, maar opa kwam weer thuis met een flinke dosis morfine. Toen wisten we allemaal dat dit niet zo lang meer ging duren. Ik heb heel lang getwijfeld of ik er ook nog naartoe wilde. Uiteindelijk heeft opa de keuze voor mij gemaakt en is hij donderdagochtend vroeg ingeslapen. 93 jaar....een prachtige leeftijd. Maar toch gaan we hem vreselijk missen. Ik voel opluchting voor hem en voel me schuldig dat we de afgelopen jaren maar 1 of 2x per jaar naar Drachten zijn geweest. En blij dat hij nog heeft mogen zien dat ik moeder ben geworden. En dat hij Roan dus ook nog heeft gezien. Dinsdag is de crematie......net als bij oma wil ik erg graag iets zeggen. Er zijn zoveel mooie momenten die ik heb beleefd met opa en oma, ondanks dat ze zo ver weg woonden. Morgen ga ik de speech schrijven....en laat ik alle mooie momenten even de revue passeren in mijn hoofd. Rust zacht, lieve opa!

Ondanks dat de keuken mij enorm veel stress gegeven heeft, mijn manager op mijn werk ook nog afscheid heeft genomen en het afscheid van opa me toch best veel doet, zijn er ook mooie momenten. Roan heeft me de afgelopen dagen extra veel knuffels gegeven. Alsof hij het toch aanvoelt dat mama even zichzelf niet is. En vandaag heeft hij voor het eerst kennis gemaakt met brood....en liga....en roosvisee uit een tuitbeker. Die gezichten die hij getrokken heeft vandaag, onbeschrijflijk.

En....de panda is eindelijk helemaal af. Omdat Kim van Echtstudio heel benieuwd was, ben ik dinsdag even langsgegaan om hem te showen. Ze was zo enthousiast dat ze hem meenam in haar kleine fotostudio en een foto maakte met een klein vogeltje....zo schattig. Volgende week zaterdag is dan ook eindelijke de grote mutsmarathon in Beesd. Sinds november zijn met onze facebook haakgroep aan de mutsjes begonnen. Het begon als een klein grapje. We wilden 250 mutsjes haken voor Save the Children. Maar al snel zaten we aan dat aantal. En toen gingen we snel. Tijdens de marathon wilden we 1000 mutsjes halen. Maar nu een week ervoor zitten we al ruim over de 1500 stuks! En tot nu toe zijn drie ervan van mij! Misschien komen er nog 2 bij voor zaterdag. Wie weet.

Nou meiden....ik ga eens lekker aan de scrap
Tot later!

Liefs,
Leontine

2 comment(s):

Saskia van de Ven - Vink zei

Gecondoleerd met het verlies van opa! Dapper dat je iets gaat zeggen, veel sterkte bij het afscheid!
Die panda is echt gaaf! En super groot zag ik. Op de foto's die voorbij kwamen had ik nog niet gezien dat 'ie zó enorm groot was. erg gaaf!
Ik haak nu wat minder omdat ik veel last heb van mijn polsen. En ik kom er gewoon echt even niet toe. Ondanks dat er nog van alles 'op de plank ligt' om te maken.

Scraptick zei

Lieve Leontine,
Ik ben reuze trots op jou.
Dank je wel voor de mooie woorden tijdens de dienst. Liefs mam.